8-8-4

Jan van Helden

Als mij voor aanvang van het collegejaar was gevraagd een mening te geven over het nieuwe 884-systeem, had ik schaapachtig in de rondte gekeken, mijn schouders opgehaald en met enige vertwijfeling gemompeld: ‘8-8-4? Geen idee. Ongetwijfeld een keer langs zien komen op de site of over gehoord tijdens een voorlichtingsdag, maar laat ik eerlijk zijn: ik was daar meer om mijn ouders gerust te stellen dat ik echt nog wel ging studeren.’

Zo betrad ik afgelopen jaar nietsvermoedend de universiteit. Nederlandse Taal en Cultuur. Ik wil vast schrijver worden, of iets in de journalistiek, maar dat willen we allemaal wel. Eerst maar kijken hoe het studeren mij afgaat. Nieuwe mensen, nieuwe ervaringen. Een tussenjaar achter de rug, de drang om mijn verlepte hersenen weer te prikkelen was groot.

Het jaar begon gemoedelijk. Voor iedere nieuwkomer is de universiteit een web vol verassingen. Ze gooien je in het diepe: welkom in de grotemensenwereld, zoek het nu zelf maar uit. Gaandeweg leerden we de fijntjes van Blackboard, ontdekten we de onmenselijke panini’s uit de Leeuwenkuil en, niet geheel onbelangrijk, het beruchte 884-systeem.
In de veronderstelling dat het nieuwe systeem alleen maar voordelen zou opleveren – althans, dat hoop je als er zoveel jaren aan is gewerkt –, is er sinds mijn binnenkomst niets anders geweest, waar ik zoveel gemekker over heb gehoord als de nieuwe jaarindeling van de universiteit. Wat is het probleem? Verandering? Een diepgewortelde haat tegen alles dat een aanpassing van ons acht? Het neigt naar autisme. Bij die gedachte krijg ik het hondsbenauwd.

Scholieren zijn altijd al angstig geweest voor verandering. Ik kan me nog goed herinneren dat onze middelbare school werd verbouwd en wij onrustige pubers, gedeporteerd naar een troosteloos bijgebouwtje, niks anders deden dan jammeren, piepen en vloeken. ‘De vloer lijkt wel ondergekotst’, riep de een, ‘de bel klinkt als een stervend kalf’, blafte een ander. De onrust was ongehoord. Toen de regering met een nieuwe urennorm kwam aangekakt, stonden ruim vijftienduizend scholieren het Museumplein te vernielen. Die middag was berengezellig, maar waarom zijn wij leerlingen, wanneer het aankomt op veranderingen van het schoolsysteem aankomt, zo angstig? Naar mijn idee kost het nodeloos veel tijd en energie. En dat is helemaal nergens voor nodig.

Enfin, ik vind 8-8-4 een heel prettig systeem. Je werkt acht weken intensief aan twee vakken, het is hartstikke overzichtelijk. Afgelopen jaar had men de maand januari vrij. Dit zou misschien meer dan welkom zijn, maar ik zie geen enkel voordeel in vijf vakken tegelijk volgen, alles verspreid over een blok van zestien weken en, zoals ik begreep, bijna alle tentamens pas aan het eind van het semester. Vervlogen kennis, vermoeide studenten. Nu rondt men gelijk een vak af. Een voldoende halen, niks meer aan doen, volgend vak.

Ben ik te goedgelovig? Ik ben natuurlijk slechts een leek. We zullen het gemekker nog wel een tijdje horen. Maar ooit zal iedereen zich erbij moeten neerleggen. We hebben al genoeg om ons druk over te maken. Ondertussen studeer ik vredig door. Want studeren, daar kwam ik voor.

Gepubliceerd door Yves Otten - 19 mei 2013, 14:46

tags: , , , ,

reageren