Drie misvattingen over de uitgeverij

Jolanda van de Beld

Sinds drie jaar heb ik een bijbaantje bij een uitgeverij in Amsterdam. Als receptioniste behandel ik telefoontjes en e-mails met vragen, opmerkingen en klachten van velerlei aard. Na deze drie jaar ben ik tot de conclusie gekomen dat er een diepgeworteld wantrouwen heerst bij de gemiddelde Nederlander ten opzichte van ‘de uitgeverij’. Daardoor stuiten ik en mijn medereceptionistes vaak op geërgerde, beledigde of teleurgestelde mensen. Hier volgt daarom voor eens en voor altijd: de drie grootste misvattingen over de uitgeverij rechtgezet.

Misvatting 1: Ingestuurde manuscripten worden niet gelezen
Wekelijks krijgt onze uitgeverij ongevraagd tientallen manuscripten opgestuurd. Kennelijk willen nog steeds veel mensen hun eigen creatieve verhaal, familiegeschiedenis, theorie of therapie in boekvorm gepubliceerd zien. Hoe teleurstellend het ook is, helaas is er gemiddeld maar één uitgave per jaar die daadwerkelijk ‘van de stapel’ is gekomen. De andere honderden manuscripten verdwijnen uiteindelijk in de versnipperaar. Maar, anders dan veel mensen schijnen te denken: ze worden wel gelezen. Alleen, de meesten worden niet gehéél gelezen, aangezien een geoefende redacteur na enkele pagina’s in negen van de tien gevallen al kan beoordelen of een schrijfsel potentie heeft of niet. Helaas zijn sommige auteurs in spe zo overtuigd van hun eigen bestseller dat ze niet kunnen geloven dat het wordt afgewezen door de uitgever. Maar al te vaak krijgen we naar ons hoofd dat “het zeker niet gelezen” wordt. Na afwijzing ontving ik ooit een reactie van iemand – deze persoon had gevraagd het manuscript retour te sturen – dat “het stof van de kopieerwinkel nog op de achterkant zat”. Tja.

Misvatting 2: In tegenstelling tot andere mensen maken wij nooit fouten
Ook wij geven af en toe een boek uit waarin een spelfout opduikt en ook wij realiseren ons soms na een eerste druk dat een vertaling beter had gekund. Voor dit soort gevallen heeft de uitgever mensen in dienst die constant aan nieuwe drukken en herdrukken werken om de fouten eruit te halen en de vertalingen te verbeteren. Gek genoeg wordt de uitgever meer dan eens in haast aanvallende e-mails ervan beticht zijn imago drastisch tekort te doen – “Teleurstellend voor zo’n gerenommeerde uitgeverij!”. Klachten over prijs-kwaliteitverhouding – “Belachelijk voor een boek dat toch €19,95 kostte!” – of ons allesoverheersende winstbejag – “U wilde zeker zo snel mogelijk eraan verdienen, dat het zo slecht gecorrigeerd in de winkel ligt!” – zijn mij niet vreemd. Ook klachten over slecht ingebonden boeken of misdrukken met dubbele katernen worden soms zonder pardon op ons bordje gegooid. Ten eerste zijn dit problemen die ontstaan bij de boekbinder, waar helaas ook maar gewone mensen werken. En ten tweede krijgt u áltijd een nieuw exemplaar in plaats van de misdruk, te krijgen bij elke boekhandel in Nederland. Niemand wil een product dat kapot is en dit geldt net zo goed bij boeken. Van leer trekken tegen de uitgever heeft net zo weinig zin als de ontwerper van je Philips-stofzuiger een boze brief sturen. Bij de winkel om vervanging van je defecte product vragen heeft meer zin. Fabrieksfoutjes komen helaas ook bij boeken voor.

Misvatting 3: Wij zijn deskundigen op het gebied van al onze boeken
Bij de receptie van onze uitgeverij kun je met allerlei vragen terecht, maar helaas ben ik niet van alles wat in onze boeken geschreven wordt op de hoogte. Zo kreeg ik ooit naar aanleiding van een boek over voeding iemand aan de telefoon met de vraag of honing een goede vervanging was voor suiker. De dag erna belde er iemand die zich afvroeg waarom er niks over zout gezegd werd in het boek. De keer daarop had iemand de vraag waar dat ene ingrediënt uit een recept te verkrijgen was. Met uitzondering van de laatste vraag – een biologische winkel, gokte ik – kon ik deze personen helaas niet van dienst zijn. Wij geven het boek uit en weten alles van de verschijningsdatum, herdrukken, verkooppunten en leverbaarheid, maar we zijn geen deskundige met betrekking tot de inhoud. Ik kan niemand adviseren wel of geen honing of wel of geen zout te consumeren. En zo kan ik geen antwoord geven op de vraag in welke stad een bepaald boek zich afspeelt en weet ik ook niet of een auteur een huidziekte heeft omdat de hoofdpersoon in zijn boek psoriasispatiënt is.

Kortom: wij, de mensen werkzaam bij de uitgeverij, zijn niet allemaal arrogant, onwelwillend of onbehulpzaam. En om dat idee uit de wereld te helpen, blijf ik dus iedereen maar vriendelijk te woord staan.

Gepubliceerd door Lisa van Campenhout - 17 maart 2014, 22:09

tags: , ,

reageren